Odpowiedź podsekretarza stanu

w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi

- z upoważnienia ministra -

na ponowną interpelację posła Wiktora Osika

na interpelację nr 3331

w sprawie skupu włókna lnianego

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z ponowną interpelacją pana posła Wiktora Osika w sprawie skupu włókna lnianego, przekazuję uprzejmie panu marszałkowi następujące wyjaśnienia.

   W odpowiedzi udzielonej panu posłowi Wiktorowi Osikowi na interpelację z dnia 17 lutego br. w części dotyczącej stanu polskiego przemysłu lniarskiego, aktualnych możliwości oraz perspektyw zbytu włókna lnianego, wykorzystano wyjaśnienia przekazane w tej sprawie przez ministra gospodarki. Przekazane dane świadczą o istnieniu bardzo ograniczonej bazy przetwórczej oraz braku odpowiedniej ilości krajowego włókna spełniającego standardy jakościowe nakładane przez krajowe przędzalnie, a także dają podstawę do wnioskowania o niewielkich perspektywach zbycia tego surowca. W tej sytuacji, zdaniem ministra gospodarki, istnieje konieczność zawieszenia stawek celnych na włókno lniane w 2000 r. (w ilości stanowiącej gross zapotrzebowania przemysłu).

   W interpelacji z dnia 31 marca br. pan poseł Wiktor Osik oczekuje odpowiedzi, czy rolnicy, którzy mają po wiele ton niesprzedanego włókna lnianego mogą liczyć na jakąś pomoc. Wziąwszy pod uwagę występowanie na rynku niedoboru surowca (konieczność importu ok. 70% włókna długiego i ok. 60% włókna krótkiego) można przewidywać, że włókno dobrej jakości powinno znaleźć odbiorcę. Jeśli natomiast jakość włókna nie odpowiada wymaganiom przemysłu, to producenci będą zmuszeni do zagospodarowania surowca we własnym zakresie lub do jego zniszczenia. W interpelacji brak informacji nt. jakości posiadanego przez plantatorów włókna lnianego.

   Jak wspomniano we wcześniej udzielonej odpowiedzi ARR prowadziła interwencję na rynku lnu na początku lat dziewięćdziesiątych, tj. w okresie transformacji gospodarki i przeobrażeń restrukturyzacyjnych w branży lniarskiej. Obecnie nie widzę możliwości zastosowania takiego środka.

   Moim zdaniem jedynym sposobem uzyskania gwarancji sprzedaży wytworzonych produktów jest wcześniejsze zawarcie przez rolnika stosownych umów, np. kontraktacji z odbiorcą tego produktu. Podejmowanie uprawy lnu, podobnie jak prowadzenie dowolnego rodzaju działalności gospodarczej, bez gwarancji odbioru surowca, obarczone jest niestety dużym ryzykiem. Ponosi je w tym przypadku wyłącznie rolnik.

   Przekazując powyższe wyjaśnienia uprzejmie informuję pana marszałka, że nie w pełni podzielam opinię nt. braku korelacji między wymaganiami przemysłu a produkcją rolniczą w zakresie produkcji włókna lnianego. Prawdą jest, że nie wszystkie asortymenty włókna (zwłaszcza długiego) mogą być w Polsce wyprodukowane, ale jednocześnie uważam, że większość włókna może i powinna być pozyskiwana z upraw krajowych. Perturbacje na tym rynku wynikają głównie z braku zainteresowania zakładów przetwórczych tworzeniem trwałych, opartych na partnerskich układach, powiązań z rolnictwem. Dlatego też resort rolnictwa nie popiera wystąpień o zawieszenie stawek celnych w imporcie włókna na 2000 r. (w 1999 r. mimo negatywnego stanowiska resortu rolnictwa wprowadzono zawieszenie stawki celnej na włókno). Uprzejmie informuję pana marszałka, że właśnie w tej sprawie otrzymałem interpelację pana posła Bogdana Lewandowskiego.

   Z wyrazami szacunku

   Podsekretarz stanu

   Ryszard Brzezik

   Warszawa, dnia 19 kwietnia 2000 r.