Odpowiedź ministra pracy i polityki społecznej

na interpelację nr 3603

w sprawie rekompensat z tytułu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent

   Stosownie do pisma pana marszałka z dnia 28 marca 2000 r., znak: SPS-0202-3603/00, uprzejmie przekazuję odpowiedź na interpelację wniesioną przez panią poseł Ewę Tomaszewską w sprawie rekompensat z tytułu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent.

   W trakcie prac parlamentarnych nad ostatnią nowelizacją ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent, która w miejsce zrekompensowania strat świadectwami rekompensacyjnymi wprowadziła formę gotówkową, ponownie był dyskutowany zakres podmiotowy ustawy.

   Wnioski poselskie zmierzały do objęcia uprawnieniami do rekompensat: pracowników izb wytrzeźwień, nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w przyzakładowych żłobkach, przedszkolach i szkołach, pracowników KUL, pracowników kolejowej służby zdrowia, pracowników samorządowych jednostek pomocy społecznej oraz pracowników Polskiego Czerwonego Krzyża.

   Propozycje poszerzenia kręgu uprawnionych do rekompensaty nie zostały przyjęte przez Sejm RP.

   We wcześniejszych wystąpieniach do pana marszałka, związanych z inicjatywami poselskimi:

   - w piśmie z dnia 8 czerwca 1998 r., znak: BDG.I.0700-163/98, będącym odpowiedzią na interpelację posła Stanisława Pawlaka,

   - w piśmie z dnia 3 września 1999 r., znak: BDG.I.0700-452/99, będącym odpowiedzą na dezyderat nr 8 sejmowej Komisji Polityki Społecznej do prezesa Rady Ministrów,

   prezentowałem pogląd, że jeśliby zaistniały możliwości poszerzenia kręgu osób uprawnionych do rekompensaty poza zakres określony w art. 3 ustawy, to w pierwszym rzędzie prawo do rekompensaty należałoby przyznać pracownikom jednostek samorządowej sfery budżetowej, którzy nie zostali objęci nowelizacją ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r.

   Pragnę uprzejmie poinformować pana marszałka, że pracownicy jednostek kolejowej służby zdrowia nie byli pracownikami sfery budżetowej. Do ustalania wielkości środków na wynagrodzenia dla tych pracowników nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w sferze budżetowej.

   Kolejowa służba zdrowia, z mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym ˝Polskie Koleje Państwowe˝ (DzU nr 26, poz. 138 z późn. zm.) była częścią przedsiębiorstwa państwowego ˝Polskie Koleje Państwowe˝. Przedsiębiorstwo to prowadziło gospodarkę finansową na zasadach ustalonych dla przedsiębiorstw państwowych i samodzielnie określało wielkość wydatków na wynagrodzenia.

   Do pracowników jednostek kolejowej służby zdrowia jako części przedsiębiorstwa PKP nie miały obligatoryjnego zastosowania zasady wynagradzania określane rozporządzeniem ministra zdrowia i opieki społecznej dla pracowników publicznych zakładów opieki zdrowotnej prowadzonych w formie jednostki budżetowej lub zakładu budżetowego.

   Z szacunkiem

   Minister

   Longin Komołowski

   Warszawa, dnia 11 kwietnia 2000 r.