Odpowiedź ministra ochrony środowiska,

zasobów naturalnych i leśnictwa

- z upoważnienia prezesa Rady Ministrów -

na interpelację nr 486

w sprawie wydania rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

   Uprzejmie informuję, iż w związku przesłaną przy piśmie z dnia 22 kwietnia 1998 r., znak: SPS-0202-486/98, interpelacją pana posła Józefa Gruszki w sprawie wydania rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody wyjaśniam, co następuje:

   Zapis art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. (DzU nr 114, poz. 492 z późn. zm.) w brzmieniu: ˝Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady i tryb ustalania poniesionych szkód w mieniu oraz zasady, wysokość i tryb przyznawania odszkodowań, o których mowa w ust. 1˝ został zmieniony art. 18 pkt 3 ustawy z dnia 19 marca 1997 r. o zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych (DzU nr 43, poz. 272). Obecnie ustęp ten ma następujące brzmienie: ˝W sprawach o naprawienie szkód, o których mowa w ust. 1, orzekają sądy powszechne. Wypłaty odszkodowań dokonuje wojewoda właściwy ze względu na miejsce wyrządzenia szkody˝.

   Nowelizacja ustawy o ochronie przyrody umożliwiła dochodzenie roszczeń z tytułu poniesionych szkód wyrządzonych przez żubry, niedźwiedzie i bobry od skarbu państwa na drodze sądowej. Zapis art. 52 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody nie narzuca obowiązku występowania na drogę sądową. Należności te mają charakter cywilnoprawny i powinny być rozstrzygane w oparciu o przepisy prawa cywilnego oraz w trybie przewidzianym przez przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Obecny zapis powyższego artykułu nie narzuca obowiązku dochodzenia roszczeń w drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Ustawodawca wskazuje tę drogę w wypadku, gdyby strony nie mogły dojść do porozumienia i nie istniałaby szansa na zawarcie ugody.

   Obecny zapis art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody ma na celu ułatwienie poszkodowanym dochodzenia należnych im roszczeń. Jeśli strony postępowania dojdą do porozumienia, zawierając ugodę, to zapis art. 52 ust. 2 nie stoi na przeszkodzie, aby honorowana była przede wszystkim ugoda, rozumiana w myśl art. 917 K.c., zawarta pomiędzy stronami postępowania.

   Obecny zapis przedmiotowego artykułu ma na celu rozwiązanie spornych kwestii związanych z problematyką wynikającą ze szkód wyrządzanych przez zwierzęta chronione, a nie ich pogłębianie. Reguluje on w sposób wyczerpujący zagadnienia szkód wyrządzanych przez zwierzęta chronione.

   Minister

   Jan Szyszko

   Warszawa, dnia 19 maja 1998 r.